خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار آن بود که صبر کند بر جفای یارترک رضای خویش کند در رضای یار
۲
گر بر وجود عاشق صادق نهند تیغبیند خطای خویش و نبیند خطای یار
۳
یار از برای نفس گرفتن طریق نیستما نفْس خویشتن بکُشیم از برای یار
۴
یاران شنیده‌ام که بیابان گرفته‌اندبی‌طاقت از ملامت خلق و جفای یار
صفحهٔ ۱ از ۳