خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پسر دلربا! وی قمر دلپذیر!از همه باشد گریز، وز تو نباشد گزیر
۲
تا تو مصور شدی در دل یکتای منجای تصور نماند، دیگرم اندر ضمیر
۳
عیب کنندم که چند، در پی خوبان رویچون نرود بنده‌وار، هر که برندش اسیر
۴
بستهٔ زنجیر زلف، زود نیابد خلاصدیر برآید به جهد هر که فرو شد به قیر
صفحهٔ ۱ از ۳