خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل برگرفتی از برم ای دوست دست گیرکز دست می‌رود سرم ای دوست دست گیر
۲
شرط است دستگیری درمندگان و منهر روز ناتوان‌ترم ای دوست دست گیر
۳
پایاب نیست بحر غمت را و من غریقخواهم که سر برآورم ای دوست دست گیر
۴
سر می‌نهم که پای برآرم ز دام عشقوین کی شود میسرم ای دوست دست گیر
صفحهٔ ۱ از ۲