خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که نامهربان بود یارشواجب است احتمال آزارش
۲
طاقت رفتنم نمی‌ماندچون نظر می‌کنم به رفتارش
۳
وز سخن گفتنش چنان مستمکه ندانم جواب گفتارش
۴
کشته تیر عشق زنده کندگر به سر بگذرد دگربارش
صفحهٔ ۱ از ۳