خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس ندیده‌ست به شیرینی و لطف و نازشکس نبیند که نخواهد که ببیند بازش
۲
مطرب ما را دردی‌ست که خوش می‌نالدمرغ عاشق طرب‌انگیز بود آوازش
۳
بارها در دلم آمد که بپوشم غم عشقآبگینه نتواند که بپوشد رازش
۴
مرغِ پرنده اگر در قفسی پیر شودهمچنان طبع فرامُش نکند پروازش
صفحهٔ ۱ از ۲