خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش ما خاطر شاد و دل غمناک یکیستحال آسوده و درد جگر چاک یکیست
۲
برگ عیش دگران روز بروز افزونستخرمن سوخته ی ماست که با خاک یکیست
۳
در گلستان جهانم اثر عیش نماندهمچنان به که گلش با خس و خاشاک یکیست
۴
ما که از خویش گذشتیم چه هجران چه وصالمردن و زیستن مردم بیباک یکیست
صفحهٔ ۱ از ۲