خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مجاوران سر کوی یار سر بخشندخورند زهر و بخلق خدا شکر بخشند
۲
چه جای باده ی لعل و مفرح یاقوتدران مقام که احباب جام زر بخشند
۳
همین بود کرم دلبران باهل نظرکه سیم ناب ستانند و خاک در بخشند
۴
ببر امید که خوبان نه آن درختانندکه گل دهند بعشاق یا ثمر بخشند
صفحهٔ ۱ از ۲