خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که شاهد گل شمع بوستان گردیدچمن ز حوروشان روضه ی جنان گردید
۲
هوا کریم صفت گشت و ابر گوهر بارفلک انیس شد و بخت مهربان گردید
۳
به یک دو قطره که از دیده ریخت بلبل مستنظاره کن که چها در چمن عیان گردید
۴
کسی که با می و ساقی نشست بر لب جومیان برگ گل از چشم بد نهان گردید
صفحهٔ ۱ از ۲