خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو بلبل سحری برگرفت نوبت بامز توبه خانه تنهایی آمدم بر بام
۲
نگاه می‌کنم از پیش رایت خورشیدکه می‌برد به افق پرچم سپاه ظلام
۳
بیاض روز برآمد چو از دواج سیاهبرهنه بازنشیند یکی سپیداندام
۴
دلم به عشق گرفتار و جان به مهر گرودرآمد از درم آن دلفریب جان‌آرام
صفحهٔ ۱ از ۳