خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو مطربی که مست شوم از ترانه اشدامن کشم ز صحبت عقل و بهانه اش
۲
امشب حکیم مجلس ما شرح باده گفتچندانکه چشم عقل غنود از فسانه اش
۳
خاک در سرای مغانم که تا ابدخیزد صدای بیغمی از آستانه اش
۴
ساقی سحر بگوشه ی میخانه برفروختشمعی که آفتاب بود یک زبانه اش
صفحهٔ ۱ از ۲