خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که فتاد در فراقت که نسوختی تمامش؟اجلیست غالبا این که فراق گشته نامش
۲
بنوید مرگ خواند سوی خویشتن فراقمچه قیامت آشنایی که اجل بود پیامش
۳
بستاره ی رقیبان نبرم حسد که آنمهبکرشمه چون در آید همه جاست فیض عامش
۴
بعذاب داغ هجران دل کامخواهم اولیکه نشست آتش من ز خیالهای خامش
صفحهٔ ۱ از ۲