خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقیا می ده که مرغ صبح بامرخ نمود از بیضه زنگارفام
۲
در دماغ می‌پرستان بازکشآتش سودا به آب چشم جام
۳
یا رب از فردوس کی رفت این نسیم؟یا رب از جنت که آورد این پیام؟
۴
خاطر سعدی و بار عشق توراکبی تند است و مرکوبی جمام
صفحهٔ ۱ از ۲