خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا که تیره شد از کثرت گناه چراغچه سود آنکه درآرم بپیشگاه چراغ
۲
خراب کوی مغانم که نیمشب چو روممهی ز هر طرف آرد به پیش راه چراغ
۳
درآ بمیکده و اعتقاد روشن کنکه می برند از آنجا بخانقاه چراغ
۴
چرا چو گلخنیان دل بخاک تیره نهیترا که خانه سپهرت و مهر و ماه چراغ
صفحهٔ ۱ از ۲