خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماه چنین کس ندید خوش‌سخن و کش‌خرامماه مبارک‌طلوع سرو قیامت‌قیام
۲
سرو درآید ز پای گر تو بجنبی ز جایماه بیفتد به زیر گر تو برآیی به بام
۳
تا دل از آن تو شد دیده فرو دوختمهر چه پسند شماست بر همه عالم حرام
۴
گوش دلم بر در است تا چه بیاید خبرچشم امیدم به راه تا که بیارد پیام
صفحهٔ ۱ از ۳