خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفتم ز کوی تو، چو مقامی نداشتمدل برگرفتم از تو، چو کامی نداشتم
۲
یکباره از وفای تو برداشتم امیدچون از تو التفات تمامی نداشتم
۳
بر دل کدام روز که از همدمان تودردی ز ناخوشی پیامی نداشتم
۴
روزی بکوی تو نگذشتم که در کمینآه کسی ز گوشه ی بامی نداشتم
صفحهٔ ۱ از ۲