خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۴۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیخود شدم ز آمدنت باده چون کشمکامی از آن عذار و لب ساده چون کشم
۲
جانی که در ریاضت حاجت تمام سوختپیش تو ای مراد خدا داده چون کشم
۳
من عاشقم که باد مرا عیش خوش حراممی با شکر لبان پریزاده چون کشم
۴
من در خور ملامت و در دم تو باده نوشجامی که بهر من نشد آماده چون کشم
صفحهٔ ۱ از ۲