خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۵۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای حدیثت شکر ناب چه شیرین‌سخنیکه به شیرینی گفتار شکر می‌شکنی
۲
می.توان دید ز لطف بدنت جوهر جانجان من باد فدای تو چه نازک‌بدنی
۳
چاک زد پیرهن از رشک قبای تو چو گلهر سهی‌قد که علم بود به گل پیرهنی
۴
جان من یک نفس از ذکر لبت غافل نیستهم تویی واقف این حال که در جان منی
صفحهٔ ۱ از ۲