خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نظر از مدعیان بر تو نمی‌اندازمتا نگویند که من با تو نظر می‌بازم
۲
آرزو می‌کندم در همه عالم صیدیکه نباشند رفیقان حسود انبازم
۳
درد پنهان فراقم ز تحمل بگذشتور نه از دل نرسیدی به زبان آوازم
۴
چون کبوتر بگرفتیم به دام سر زلفدیده بردوختی از خلق جهان چون بازم
صفحهٔ ۱ از ۲