خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازمهمچو پروانه که می‌سوزم و در پروازم
۲
گر توانی که بجویی دلم امروز بجویور نه بسیار بجویی و نیابی بازم
۳
نه چنان معتقدم که‌م نظری سیر کندیا چنان تشنه که جیحون بنشاند آزم
۴
همچو چنگم سر تسلیم و ارادت در پیشتو به هر ضرب که خواهی بزن و بنوازم
صفحهٔ ۱ از ۳