خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وه که در عشق چنان می‌سوزمکه به یک شعله جهان می‌سوزم
۲
شمع وش پیش رخ شاهد یاردم به دم شعله‌زنان می‌سوزم
۳
سوختم گر چه نمی‌یارم گفتکه من از عشق فلان می‌سوزم
۴
رحمتی کن که به سر می‌گردمشفقتی بر که به جان می‌سوزم
صفحهٔ ۱ از ۲