خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما در خلوت به روی خلق ببستیماز همه بازآمدیم و با تو نشستیم
۲
هر چه نه پیوند یار بود بریدیموآنچه نه پیمان دوست بود شکستیم
۳
مردم هشیار از این معامله دورندشاید اگر عیب ما کنند که مستیم
۴
مالک خود را همیشه غصه گدازدملک پری‌پیکری شدیم و برستیم
صفحهٔ ۱ از ۳