خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه روی و موی و بناگوش و خط و خال است اینچه قد و قامت و رفتار و اعتدال است این
۲
کسی که در همه عمر این صفت مطالعه کردبه دیگری نگرد یا به خود محال است این
۳
کمال حسن وجودت ز هر که پرسیدمجواب داد که در غایت کمال است این
۴
نماز شام به بام ار کسی نگاه کنددو ابروان تو گوید مگر هلالست این
صفحهٔ ۱ از ۳