خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مپرس از من که هیچم یاد کردیکه خود هیچم فرامش می‌نگردی
۲
چه نیکو‌روی و بدعهدی که شهریغمت خوردند و کس را غم نخوردی
۳
چرا ما با تو ای معشوق طنازبه صلحیم و تو با ما در نبردی
۴
نصیحت می‌کنندم سردگویانکه برگرد از غمش بی‌روی زردی
صفحهٔ ۱ از ۳