خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دانمت آستین چرا پیش جمال می‌بریرسم بود کز آدمی روی نهان کند پری
۲
معتقدان و دوستان از چپ و راست منتظرکبر رها نمی‌کند کز پس و پیش بنگری
۳
آمدمت که بنگرم باز نظر به خود کنمسیر نمی‌شود نظر بس که لطیف‌منظری
۴
غایت کام و دولت است آن که به خدمتت رسیدبنده میان بندگان بسته میان به چاکری
صفحهٔ ۱ از ۳