خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر برود به هر قدم در ره دیدنت سریمن نه حریف رفتنم از در تو به هر دری
۲
تا نکند وفای تو در دل من تَغیُّریچشم نمی‌کنم به خود تا چه رسد به دیگری
۳
خود نبود و گر بود تا به قیامت آزریبت نکند به نیکویی چون تو بدیع پیکری
۴
سرو روان ندیده‌ام جز تو به هیچ کشوریهم نشنیده‌ام که زاد از پدری و مادری
صفحهٔ ۱ از ۳