خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حدیثِ یا شکر است آن که در دهان داریدوم به لطف نگویم که در جهان داری
۲
گناه عاشق بیچاره نیست در پی توگناه توست که رخسار دل‌ستان داری
۳
جمال عارض خورشید و حُسن قامت سروتو را رسد که چو دعوی کنی، بیان داری
۴
ندانم ای کمر! این سلطنت چه لایق توستکه با چنین صنمی دست در میان داری
صفحهٔ ۱ از ۳