خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی باشد چو نی با ناله دمسازی مراسوختم چون عود سعیی کن که بنوازی مرا
۲
تا سرم بر جا بود از پای ننشینم چو شمعدر تبِ غم ز آتش دل گرچه بگدازی مرا
۳
گو بزن تیغم که من قطعاً ندارم سرکشیبا تو می سازم در این ره هرچه می سازی مرا
۴
با سگش تا کی شکایت کردن از من ای رقیببی گنه با او چه چندین می دراندازی مرا
صفحهٔ ۱ از ۲