خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقیوز می چنان نه مستم کز عشق روی ساقی
۲
یا غایَةَ الأَمانی قَلْبی لَدَیْکَ فانیشَخْصی کَما تَرانی مِنْ غایَةِ اشْتیاقی
۳
ای دردمند مفتون بر خد و خال موزونقدر وصالش اکنون دانی که در فراقی
۴
یا سَعْدُ کَیْفَ صِرْنا فی بَلدَةٍ؟ هَجَرْنامِن بَعْدِ ما سَهِرْنا وَ الاَیْدی فِی العَناقِ
صفحهٔ ۱ از ۳