خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گریهٔ خون سرِ ره بر منِ درویش گرفتعاقبت اشک طریق عجبی پیش گرفت
۲
تا چرا نیش غمت تیز گذشت از جگرمجگر ریش مرا هست توان بیش گرفت
۳
با غم و درد دل و جان چو مدارا کردندناوک تو طرف جان و دل ریش گرفت
۴
تا شکستی نرسد از طرف محتسبشدم به خود برد صراحی و سر خویش گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲