خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دلم شیوهٔ آن زلف دوتا می‌داندصفت نافهٔ چین فکر خطا می‌داند
۲
با من آن غمزهٔ پُرفتنه چه‌ها کرد و هنوزدر فن خویش چه گویم که چه‌ها می‌داند
۳
زلف مشکینِ تو با آن که پریشان‌حال استمو به مو حال پریشانی ما می‌داند
۴
حالیا سوختهٔ آتش هجریم و هنوزچه شود عاقبت کار خدا می‌داند
صفحهٔ ۱ از ۲