خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به یاد لب لعلت سخن از نوش نکردخون شد و حقّ نمک هیچ فراموش نکرد
۲
زلف تو دست به تاراج دل ما نگشادماه را تا ز شب تیره سیه پوش نکرد
۳
هرکه در راه تو پا از سر همّت ننهاددست با شاهد مقصود در آغوش نکرد
۴
ظاهراً نالهٔ جانسوز نی از جایی بودکه زدندش به دهن آخر و خاموش نکرد
صفحهٔ ۱ از ۲