خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۱۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا به تحفه نسیمی که دلگشای آردشمامه‌ای ست که ز آن جعد عطرسای آرد
۲
اگر نه در پس زانوی محنت آرد سرچگونه پیش برد دل به هرچه رای آرد
۳
دل از لب تو به شکر است و آنچنان مجنونکه چشم داشت که حقّ نمک به جای آرد
۴
وداع کز سر کوی تو درد سر بردیمرسیم باز به خدمت اگر خدای آرد
صفحهٔ ۱ از ۱