خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۲۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی چون گل دهن پرخنده داردکه خود را زاین چمن برکنده دارد
۲
هوای بندگی در حضرت دوستکه دارد گفت گفتم بنده دارد
۳
گهی سوزد دلش بر آتش منکه همچون شمع شب را زنده دارد
۴
عجب هندوی بی رحمی ست زلفتکه سرها زیر پا افکنده دارد
صفحهٔ ۱ از ۲