خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر ای اشک دیده به خویشت بخواندمرو کآن سیه‌رو تو را می‌دواند
۲
کسی نیست کآنجا رساند پیامممگر نالهٔ من به جایی رساند
۳
مرا در شب هجر او کیست بر سربه جز دیده یاری که آبی چکاند
۴
دلا صورت حال نادانی منبه نوعی ادا کن به پیشش که داند
صفحهٔ ۱ از ۲