خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر آنم گر تو باز آیی که در پایت کنم جانیو زین کم‌تر نشاید کرد در پای تو قربانی
۲
امید از بخت می‌دارم بقای عمر چندانیکز ابر لطف باز آید به خاک تشنه بارانی
۳
میان عاشق و معشوق اگر باشد بیابانیدرخت ارغوان روید به جای هر مغیلانی
۴
مگر لیلی نمی‌داند که بی‌دیدار میمونشفراخای جهان تنگ است بر مجنون چو زندانی؟
صفحهٔ ۱ از ۳