خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نامهٔ طاعت و عصیان چه سفید و چه سیاهسرنوشت ازل این بود کسی را چه گناه
۲
گر نباشد نظر لطف بود کاه چو کوهور بود جذبهٔ توفیق شود کوه چو کاه
۳
تاجداران جهان پیرو فرمان تواندزآنکه این قوم سپاهند و تویی میر سپاه
۴
تا تو بر راه ارادت ننهی روی نیازنشوی از طرف اهل صفا روی به راه
صفحهٔ ۱ از ۲