خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که در عالم خوبی به لطافت علمیگلرخان برگ و گیاهند و تو باغ ارمی
۲
گر نه باغی ز چه معنی طرب انگیز و خوشیورنه سروی ز چه رو سرکش و صاحب قدمی
۳
گرچه سرمایهٔ حسن مه نو بسیار استهیچ از او ابروی دلجوی تو را نیست کمی
۴
خیز و دیگر مکن ای گل به رخش دعوی حسنورنه بنشین به همین داعیه چندانکه دمی
صفحهٔ ۱ از ۲