خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گل از روی تو آموخته خندان روییدهنت آب شکر برده به شیرین گویی
۲
عادت غمزهٔ فتّان تو عاشق کشتنشیوهٔ نرگس جادوی تو مردم جویی
۳
اگر ای اشک بر آن خاک درت آبی هستدم به دم چهره به خون از چه سبب می شویی
۴
طرفه حالی ست که بربوی تو مرغان چمنسر به سر مست و خرابند و تو گل می بویی
صفحهٔ ۱ از ۲