خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۶۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگرم حیات بخشی وگرم هلاک خواهیسر بندگی به حُکمت بنهم که پادشاهی
۲
من اگر هزار خدمت بکنم گناهکارمتو هزار خون ناحق بکنی و بی گناهی
۳
به کسی نمی‌توانم که شکایت از تو خوانمهمه جانب تو خواهند و تو آن کنی که خواهی
۴
تو به آفتاب مانی ز کمال حسن طلعتکه نظر نمی‌تواند که ببیندت کماهی
صفحهٔ ۱ از ۳