خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خاطر مشتاقان مشتاق به پیغامتگر نیست دعا باری شادیم بدشنامت
۲
چون کنج قفس بشکست اندر نظرش گلشنمرغی که نشیمن کرد اندر شکن دامت
۳
از تلخی کام من آیا چه خبر داریای تنک شکر در تنک از چاشنی کامت
۴
ایشیخ به بتخانه ترسا بچه ای دارمکز چهره زند آتش بر خرمن اسلامت
صفحهٔ ۱ از ۳