خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
المنة لله که ز نو عهد بهار استبلبل به نواخوانی و گل بر سر بار است
۲
غوغای عنادل همه از رفتن گل بودگل آمده و نوبت افغان هزار است
۳
در طبع هوا خاصیت آب حیاتستدر خاک چمن نافه آهوی تتار است
۴
آتش زند از برق و زابر آب ببارددر خاک چمن باد ندانم به چه کار است
صفحهٔ ۱ از ۳