خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۲۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز با ما رقیب عربده داشتتخم کین در زمین دل می‌کاشت
۲
بی خبر بود از حکومت عشقشحنه عقل در درون بگماشت
۳
رآیت آفتاب دید نهانبغلط مرغ شب علم افراشت
۴
عیب من گفت و خویشتن بستودادعا بود و خود گواه نداشت
صفحهٔ ۱ از ۳