خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن لعل شکربار که صد بار نمک داشتبر قلب حریفان زخط سبز محک داشت
۲
گر بود نمکزار چرا قند و شکر ریختگر تنک شکر بود زچه شور نمک داشت
۳
در مسئله جزء دهانت سخنی گفتکاورد یقین هر که در این مسئله شک داشت
۴
این سرو خرامان نشنیدم زچمن خاستوین ماه سخن گوی ندیدم که فلک داشت
صفحهٔ ۱ از ۳