خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۲۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بمددکاری عشقت زهوس شاید رستعشق هر جا بدرون شد در شهوت بربست
۲
عقل را بار ندادند بخلوتگه عشقکی بود بار گدا را چو شهنشاه نشست
۳
عیب رندی و هوسناکی عشاق مکنکاین مجازیست که لابد بحقیقت پیوست
۴
نه گمانم که در آفاق پذیرد مرهمناوک تیر نظر در دل هر کس بشکست
صفحهٔ ۱ از ۳