خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خوش آن شب که شود روز ، ز در یار درآیدباب اندوه ببندد در شادی بگشاید
۲
گر پری مادر و غلمان بهشتی پدرت نهآدمیزاده کجا حور پری چهره بزاید
۳
مطرب از نغمه دل مومن و کافر بفریبیساقی این می که تو داری دو جهان غم بزداید
۴
حسرت از وسمه خورم گرچه به ابروی تو پیوسترشک از سرمه برم گرچه به مژگان تو ساید
صفحهٔ ۱ از ۳