خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این زنده‌رود دیده ز بس آب می‌دهدناچار هرچه هست به سیلاب می‌دهد
۲
لنگر فکن به میکده این یک دو روز عمردوران چو کشتی تو به غرقاب می‌دهد
۳
دل دردمند عشق و شفاخانه لبتما را دوا به شکر و عناب می‌دهد
۴
خاریم ما به گلشن ایام و باغبانما را طفیل سنبل و گل آب می‌دهد
صفحهٔ ۱ از ۲