خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زآن غنچه که از پرده به یک بار برآمدگلزار به جوش آمد گل زار برآمد
۲
کردند ز گل دوری مرغان گلستانتا آن گل نوخیز به گلزار برآمد
۳
بیزار شد از سرو چمن قمری خوشخوانتا با قد چون سرو به رفتار برآمد
۴
بس خرقهٔ پرهیز که شد در گرو میسرمست چو از خانهٔ خمّار برآمد
صفحهٔ ۱ از ۳