خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایدل غم عشق ریشه ات کنداز کوی بتان تو رخت بربند
۲
از تیر نظر بخون نشستیای دیده در نظر فروبند
۳
تو مور و بود حریف تو پیلتو کاهی و عشق کوه الوند
۴
حاشا که بود تو را نصیبیجز زهر از آن لب شکرخند
صفحهٔ ۱ از ۳