خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۴۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آیدشمع‌سان آتشم از دل به دهن می‌آید
۲
من نخواهم که شکایت بنویسم که قلمآتشی دارد و هرشب به سخن می‌آید
۳
از شهیدان خوددار خواسته باشی تو نشانکشته عشق تو دودش ز کفن می‌آید
۴
هرکه در چاه غم عشق چو یوسف افتادنتوان گفت که عارش ز رسن می‌آید
صفحهٔ ۱ از ۴