خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۴۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این دیده باشی هندویی کز مهر و مه بستر کندیا جادویی کز مشک تر خورشید در چنبر کند
۲
گیرم تویی خورشید و مه این دو کی از زلف سیهتاجی ز عنبر برنهد وز مشک تر افسر کند
۳
سروی کی آید از چمن در رقص اندر انجمنماهی کجا گوید سخن کی گل قبا در برکند
صفحهٔ ۱ از ۱